W 1936 roku przez radziecką misję handlową zostały zakupione w kilku egzemplarzach 81 mm moździerze Brandta. Zmieniając kaliber na 82 mm zaczęto produkować w ZSRR kopie francuskiej konstrukcji. Po jakimś czasie uznano ulepszono moździerz i w 1937 roku rozpoczęto produkcję. Zasadnicze innowacje polegały na wprowadzeniu sprężynowego osłabiacza odrzutu, zamontowanego pomiędzy obrożą lufy a dwójnogiem i zamianie prostokątnej płyty oporowej na okrągłą.

W 1933 roku przez radziecką misję handlową zostało zakupionych w kilku egzemplarzach 81 mm moździerze Brandta. Zmieniając kaliber na 82 mm zaczęto produkować w ZSRR kopię francuskiej konstrukcji. Po kilku latach badań ulepszono moździerz i w 1937 roku rozpoczęto jego seryjna produkcję. Zasadnicze innowacje polegały na wprowadzeniu sprężynowego osłabiacza odrzutu, zamontowanego pomiędzy obrożą lufy a dwójnogiem i zamianie prostokątnej płyty oporowej na okrągłą.

Organizacja sowieckiej artylerii batalionowej datuje się zasadniczo dopiero od r. 1924, tj. od czasu, kiedy pułkowe baterie działek małokalibrowych (ówczesna radziecka artylena pułkowa) zostały w każdym pułku podzielone plutonami (po dwa działka) pomiędzy bataliony i przekształcone w ten sposób na artylerię batalionową. Pułkowe baterie działek małokalibrowych zostały wówczas zastąpione 6 - działowymi bateriami dział polowych, Ij, artyleria pułkowa została przezbrojona na sprzęt kalibn 76,2 mm.

Radziecką 152 mm haubicoarmatę ciągnioną wz. 1937, skonstruował w latach 1936-1937 zespół konstruktorów pod kierunkiem F.F. Pietrowa. Wprowadzono ją do uzbrojenia w 1937 r. Były one powszechnie używane podczas II wojny światowej. Haubicoarmata jest przeznaczona do niszczenia silnych umocnień polowych i stałych, stanowisk ogniowych i dowodzenia oraz bojowych wozów opancerzonych. Jest to działo nieautomatyczne.